ذهنیات یک دانشجو...!

فکر کردن را دوست دارم؛ به اشتراک گذاشتن تفکر را بیشتر...!

ذهنیات یک دانشجو...!

فکر کردن را دوست دارم؛ به اشتراک گذاشتن تفکر را بیشتر...!

ذهنیات یک دانشجو...!

بسم الله الرحمن الرحیم
زیاد حرف میزنم؛ البته با خودم، نه با دیگران!
گاهی، در کوچه، خیابان، اتوبوس، مترو و یا هر جای دیگری که بشود حرف زد با خودم حرف میزنم. گاهی بلند بلند با خودم حرف میزنم. گاهی خودم را جای سرمربی رئال مادرید میگذارم و گاهی جای فلان نماینده مجلس! گاهی استاد دانشگاه میشوم و گاهی یک بچه قرتی سوسول که باباش بهش پول تو جیبی کم داده مثلا جیره روزانه شو کرده 500 هزار تومن! خلاصه که خودم رو جای هر کسی میگذارم. گاهی رئیس جمهور میشوم و گاهی رهبر! گاهی هم البته همانند تماشاگری میشوم که تیمش سوراخ شده! خلاصه آنکه تا الان فکر کنم فقط جبرئیل امین نشدم! حتی خدا هم شدم..یعنی در این حد! با خودم حرف میزنم، مسائل رو از زوایای مختلف بررسی میکنم. خب طبیعیه که با همه کوتاهی قد ذهنمان گاهی خاطراتی به ذهنم می آید و گاهی هم مثل بعضیا خاطره میسازم. گاهی مخاطرات را درک میکنم و گاهی هم مطالب خاصی به ذهنم میرسد که همه آنها را اینجا مینویسم. این گاهی ها خیلی به گردنم حق دارند...!
شما هم گاهی خود را به جای دیگران بگذارید. بهتر درک خواهید کرد و بیشتر از زندگی استفاده میبرید. گاهی هم خود را به جای کسی بگذارید که برای بیان ذهنیاتش جایی بهتر از یک وبلاگ پیدا نکرده است...!
امیدوارم گاهی نه؛ خدا همیشه پشت و پناهتان باشد، که هست..!
اکانت من در توئیتر:
AliHasani1370@

زیدان در برابر گواردیولا

سه شنبه, ۱۶ خرداد ۱۳۹۶، ۱۲:۲۵ ق.ظ

زین الدین زیدان بازیکن محبوب من و یکی از موفق ترین مربیان فوتبال دنیاست. البته در کسوت بازیکنی، کسی از ستایش او تعجب نخواهد کرد. اما شاید تحسین او، آن هم فقط پس از گذشت یک سال و نیم از شروع به کار او در زمینه سرمربی گری، جای تعجب باشد. اما او در همین یک سال و نیم، دو بار قهرمان معتبرترین جام باشگاهی در سطح جهان شده است، یک بار قهرمانی در لالیگا را تجربه کرده است، یک بار قهرمانی در سوپر کاپ اروپا و یک مرتبه هم تجربه قهرمانی در جام باشگاه های جهان را تجربه کرده. آماری که شاید به همین زودی ها قابل دسترسی نباشد. او تیمی را به این همه افتخار رسانده است که با «بنیتز» در حال نابودی بود. زیدان در عمر کوتاه مربی گری خود، به همه چیز رسیده است. اما با این همه، من گواریولا را به مراتب از او بزرگتر و موفق تر میدانم.

سال 2002، فینال سوپر کاب اروپا، میان رئال مادرید و یک تیم فرانسوی که فکر میکنم المپیک مارسی بود را به یاد می آورم. گزارشگر بازی جواد خیابانی بود. آن سالها رئال مادرید به همراه منچستر یونایتد و آرسنال زیباترین بازی ها را به نمایش می گذاشتند. یادم هست جواد خیابانی در اثنای گزارش آن بازی یادآور شد که رکورد تعداد پاسهای رد و بدل شده میان بازیکنان در یک بازی، در اختیار منچستر یونایتد است. تعداد پاس؟ 405 مرتبه! همین هفته پیش که استقلال از العین 6 تا خورد، تعداد پاسهای تیم العین حدود 450 پاس بود. این پیشرفت فوتبال است. شاید در همان سال 2002، مجموع تعداد پاسهای دو تیم آسیایی در یک بازی به 400 هم نمیرسید. به قول بنده خدایی، سیستم تیم ها مخصوصا در غرب آسیا، «علی اصغری» بود، به قول خودمان «بکش زیرش»!

یک روزی تعداد پاسها در یک تیم، آن هم در بالاترین سطح فوتبال دنیا 405 پاس بود و روزی دیگر تعداد پاسهای یک تیم درجه چندم دنیا نزدیک 500 پاس. این تغییر اتفاقی نیست. سبک بازی فوتبال دنیا حتی تا سال های 2008 تغییر خاصی نسبت به سال 2002 نداشت. اما از سال 2009 و با ظهور «پپ بزرگ»، گواردیولای عزیز و البته کچل! کاملا سبک بازی ها متفاوت شد. دیگر مربیان «بکش زیرش» جایی در فوتبال ندارند. حتی مربیانی که به دفاع صرف و گلزنی در ضد حمله مشغولند نیز در سطح اول فوتبال دنیا جایی ندارند. امروز فابیو کاپلو کجاست؟ شاید بتوان تا حدودی آنتونیو کونته را یک نئو کاپلو دانست. تفاوتشان در نحوه بالانس تیمهایشان در حمله و دفاع است. کونته کمی بهتر و بیشتر حمله میکند.

اما به راستی چه شد که مربیانی همانند کاپلو و مارچلو لیپی بزرگ که قهرمان دنیا شده بود دیگر جایی در سطح اول فوتبال دنیا ندارند؟ پاسخ قطعا به گواردیولا بر میگردد.

گواردیولا پارادایم فوتبال را عوض کرد. او یک انقلابی بزرگ بود. شاید مربیان دیگری باشند که در این پارادایم جدید بهتر بتوانند جام ببرند، اما پدر پارادایم جدید فوتبال کسی نیست جز گواردیولا. او فوتبال را که می رفت توسط امثال مورینیو به یک بازی خسته کننده تبدیل شود از مرگ نجات داد. او احیاگر بازی فوتبال، و منجی صنعت فوتبال بود.

زیدان شاید ده ها جام دیگر هم ببرد، اما با این سبک فعلی هرگز نخواهد توانست که فوتبال جدیدی را به تاریخ عرضه کند. شاید او جامهای بیشتری را نسبت به دوران بازیگری به چنگ آورد، اما اگر در عرصه فوتبالی، سبکی جدید از هافبکِ بازیساز را ارائه داد، قادر نیست که در عرصه مربیگری هم این کار را بکند. او شاید فردی باشد که در دوران فوتبال گواردیولایی بیش از همه نائل به کسب جام شود. اما او پدر فوتبال مدرن نخواهد بود؛ او گواردیولا نخواهد شد.

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی